Wombat reisboeken en

Wanneer Nederland zich in oranje hult, vliegen wij, via een tussenstop in Libië, naar Accra, de hoofdstad van Ghana. Een land, ongeveer zes keer zo groot is als Nederland, en waar circa 22 miljoen mensen wonen. Een zeer gevarieerd land aan de kust van West-Afrika waar nu nog steeds grote, Hollandse slavenforten staan te schitteren onder de tropische zon. Een blijvend aandenken aan de Nederlanders die in vorige eeuwen kapitalen hebben verdiend aan de slavenhandel. Toen een plek van wanhoop nu een toeristische attractie… Maar, ook een land met een zeer kleurrijke bevolking, grote wildparken, savannes, plantages, prachtige kusten met palmenstranden en unieke, houten lijkkisten! Na enkele dagen in Accra reizen we door naar de Cape Coast waar de slavenforten van Elmina staan. In het Kakum park gaan we over de toppen van de bomen wandelen, zeven wiebelige touwbruggen zorgen ervoor dat je als toerist dit park op een andere manier kunt beleven. Ook het Mole Nationaal Park met zijn apen, olifanten en zwembad staat op ons wensenlijstje. De moskee van Larabanga schijnt zeer de moeite waard te zijn en uiteraard gaan we naar de grote markt (men zegt de grootste van West-Afrika) in Kumasi, het hart van de Ashanti cultuur. Misschien reizen we zelfs wel helemaal door naar het noorden van het land, richting Bolgatanga. We zullen veel met het openbaar vervoer reizen en dan is het handig om niet een te strakke planning te maken… De afstanden zijn groot, de wegen zijn Afrikaans dus we zullen wel zien tot hoever we komen. Ik zal mijn best doen om af en toe een impressie op mijn weblog te plaatsen, de link vind je bovenaan deze website.

In mijn bagage zit het beroemde boek van Arthur Japin De zwarte met het witte hart; hét boek om in Ghana te lezen. Maar... de allerbelangrijkste reden om te gaan is... Ghana is het enige land ter wereld met een heuse, officiële chocoladedag!!

en daarom vliegen wij op 27 nov. 2008 naar Kaapstad. De volgende dag stappen we in de huurauo om richting Namibie te reizen. Behalve het bezoeken van veel bekende plekken gaan we ook op zoek naar verborgen plekjes en leuke campings. Natuurlijk ga ik alvast aantekeningen maken voor een grotere reis door zuidelijk Afrika die ergens voor 2010 in de agenda staat. Tijdens onze reis zal ik proberen om af en toe een impressie op mijn website te zetten onder 'weblog' zodat de liefhebber ons kan volgens tijdens onze vierde reis door Namibie, het leegste land van Afrika waar zo ongelofelijk veel te zien is.

Wij hebben geboekt. Op 28 november 2007 vliegen we met Alitalia, via Milaan, naar Dakar de hoofdstad van Senegal en hebben dan vervolgens ruim een maand de tijd om door Senegal en Mali te reizen om op zoek te gaan naar de mysterieuze stad 'Timboektoe' waar ooit de dakens van goud waren en de bibliotheken gevuld waren met de meest interessante boeken.

(Deel I) Senegal: Yoff in de buurt van Dakar

Beste mensen,

Met ongekamde haren en in stinkende kleren zit ik achter een redelijke snelle computer dit te tikken want al onze bagage is zoekgeraakt. Alleen wat we op en aan ons lijf droegen is meegekomen en hopelijk komt morgen de rest. Tenminste als Allah dat wil werd erbij gezegd maar ik heb geen idee of Allah twee ongelovigen terwille wil zijn. Bij temperaturen van dik in de 20 laat je fantasie maar lopen... hoe wij inmiddels ruiken. Vanmorgen in de stad Dakar geweest; zo'n stad vol lawaai; drukte en straathandelaars maar ook met overheerlijke cappuccino en iets lekkers erbij. Dat gaat in derde wereldlanden vaak moeiteloos samen. We zijn net terug van weer zo'n mooi privé initiatief; dit keer van een Belgische die hier al meer dan tien jaar woont en werkt. Ze vangt kinderen in alle leeftijden op die buiten de boot vallen en daarvan zijn er hier genoeg. Als onze bagage aankomt gaat alles wat wij hebben gekregen hier naartoe; een betere plek kunnen wij niet vinden! We hebben al foto's gemaakt. Let niet op de fouten want op dit toetsenbord staat bijna elke letter anders dan dat we gewend zijn; ook veel Arabische tekens. We hopen in ieder geval zaterdag door te reizen naar Mali.

Dit was het voor nu; even een bericht dat we goed zijn aangekomen en nu al veel te vertellen hebben....

Bonjour,

Jan & Ada

******

(Deel II) Bagage, bussen, baobabs en Bamako

Bonjour,

Nee, Allah had het niet op ongelovigen en onze bagage is in totaal 4 dagen zoek geweest maar w.s. heeft een mailtje van J.A. succes geboekt want maandagnacht een klopje op deur dat onze bagage er was, terwijl we net heel veel spullen hadden gekocht omdat we verder wilden reizen. Als je de puinhopen bij de zoekgeraakte bagage zag mag het een klein wonder heten dat iemand nog ooit zijn bagage krijgt... Dus nu hadden we het probleem van teveel bagage... we hebben het een en ander achtergelaten en zijn maandag op de bus gestapt naar Bamako, de hoofdstad van Mail. Een busritje van 42 uur, in totaal hebben we 1350 km afgelegd, en klinkt jullie w.s. vreemd in de oren maar het verveelde geen minuut. (de chauffeur heeft wel een klein schaapje geplet...) We waren de 2 enige toubabs aan boord en voelden ons prima op ons gemak. Midden in de nacht paspoortcontrole door een zeer norse man en gek is dat je voelt je propt ergens schuldig over, gelukkig waren de visums in orde en konden we verder. Vier uur hebben we gewacht aan de grens voordat alles en iedereen door mocht waar Jan bijna ruzie kreeg met iemand omdat hij een ezel op de foto had gezet. Ook weer goed afgelopen. Vannacht om drie uur aangekomen in Bamako waar ik direct al een zeer grote rat zag lopen... direct in een taxi en naar een hotel waar zowaar heet water uit de kraan kwam want de eerlijkheid gebied me om te zeggen we roken en zagen er niet meer spic en span uit... Net een heerlijke pizza gehad en we gaan zo terug naar het leuke hotel voordat de muggen ons helemaal gek maken.

Ons schema hebben we overboord gegooid, overmorgen reizen we door naar Djenne waar we op maandag de mooiste markt van West-Afrika willen bezoeken.

We voelen ons top en genieten oprecht van alles om ons heen.

Dank voor de mails, het blijft altijd leuk om te lezen.

Heel veel groeten uit echt donker Afrika waar we vandaag in totaal 14 witten hebben gezien...

Jan & Ada

******

(Deel III) Stofneuzen en zandkastelen

Bonjour uit Mopti,

Altijd vreemd om in een derde wereldland achter een snelle pc te zitten en dat is jullie en mijn geluk... Vandaag zijn we hier aangekomen na enkele schitterende dagen doorgebracht te hebben in Djenne waar het eerste gebouw wat we zagen het zandkasteel was dat door Ton van der Lee in 2001 is gebouwd, en wat een prachtig huis is het. Hij woont er zelf niet meer maar komt nog regelmatig op bezoek werd ons verteld door een Touareg vrouw die nu eigenaar-beheerder is. Ze heeft ons het hele huis laten zien. Maar Djenne is meer dan we hadden verwacht, het grootste moddergebouw ter wereld de Grote Moskee doet bijna sprookjesachtig aan, alle vrouwen in prachtige Afrikaanse kleren, de Peul vrouwen met ringen door hun neuzen en rondom hun lippen hele donkere tattoos, mannen met die karakteristieke hoeden op, kinderen met de meest ontwapende lachen en de vetste snotneuzen en het moet gezegd dat snot op een zwart snoetje iets meer opvalt... Het eten is vaak wat eenzijdig, er is gewoon niets anders, veel kip - volgens Jan met teveel vlieguren- en patat, omelet en cous cous. Elke morgen een stokbroodje met jam als ontbijt, een erfenis van de Franse overheersing. De vriendelijkheid onder de mensen is groot, we bonjouren er de hele dag heel wat af. Gisteren was er voor en om de moskee de grootste en de kleurrijkste markt van West-Afrika en wij waren daarbij. We hebben ons geparkeerd op een terrasje = houten bankje, en hebben daar meer dan 2 uur zitten kijken en foto,s maken. T.z.t. zullen we jullie hier mee vervelen... Het was maar goed dat we geen haast hadden want we hadden patat besteld - nadat bleek dat dit het enige was dat op voorraad was van de menukaart- , de dochter werd erop uit gestuurd om olie te kopen, moeder schilde de piepers, en het resultaat was een uur later klaar en smaakte prima.

Morgen dus naar Tomboctou, zoals men dat hier schrijft, we hebben een auto plus chauffeur en blijven " dagen weg waaronder een nacht in de woestijn, waar men mij heeft verzekerd dat er geen muizen zijn maar dat geloof ik dus niet, dus ik kruip w.s. onder het muskietennet in de Touaregtent... wordt dus vervolgd! De boot doet er minimaal 3 dagen over en dat vonden we een beetje te lang duren.

Iemand van dit internetcafé heeft net alle foto's op een cd gebrand die gaan we zo bekijken.

Lieve mensen, dit was ie weer, we hebben het erg naar de zin, genieten oprecht van alles wat zo anders is en iedereen bedankt voor de leuke reacties.

Ada en Jan

******

(Deel IV) Miljoenen sterren stralen boven Tombouctou

Lieve mensen,

We -lees Ada- hebben de nacht in de woestijn overleefd [Jan gelukkig ook...], het was een topervaring. Op een kameel hebben we ongeveer een uur gereden toen we aankwamen bij de tent van het Touareggezin waar we een nacht zijn gebleven. Vader, moeder en drie kinderen, de twee dochters hadden piekharen van klitten die als antennes eigenwijs alle kanten opstaken en nog nooit van hun leven hadden die haren een kam gezien, maar hun glimlachen waren weer hartveroverend. Na een maaltijd van rijst en varkensvlees, werden de matrassen klaargelegd; kregen we een deken en achter een windscherm van riet gingen we slapen, met miljoenen stralende sterren die op ons neerkeken, de melkweg die als een vage streep door het heelal liep, regelmatig zagen we vallende sterren als vuurpijlen door de lucht schieten en hebben nu geen wensen meer, een balkende ezel in de verte en dan val je toch in slaap. Een unieke ervaring en geen muis gezien. Na een rit in een quatre - zo wordt hier een auto met vierwielaandrijving genoemd- van ruim 6 uur over een stuk goed asfalt die de laatste 200 km overging in het betere stuit, rammel en wasbord weg kwamen we onder het stof aan in Tombouctou waar de straten niet meer geplaveid zijn met goud maar met zand, en nog eens zand. Blauwe mannen lopen door de straten helemaal traditioneel gekleed maar voorzien van hun mobieltje, kamelen liggen aan de rand van de stad in de schaduw van de bomen en wij hebben er volop van genoten. We hadden jullie een mail willen sturen onder de titel We groet oe oet Timboektoe, maar helaas het Cybercafe had geen verbinding en het plaatselijke lyceum waar je ook kunt internetten had middagpauze, tot 4 uur en om 4 uur werden bij het kameel verwacht...

Maar het was heel bijzonder om na een reis, vanaf Dakar, van 60 uren bussen, auto's en taxi's eindelijk de contouren van deze magische stad te zien. Ook zijn we weer veilig teruggekomen, vroeger werden de reizigers door de Touareg in mootjes gehakt, werden ze ziek of stapelgek, gelukkig is ons niets van dit alles overkomen en zitten we heerlijk in een heel leuk hotel met zwembad in Mopti. Morgen in een piroque de Niger op en maandag vertrekken we naar de Dogon, vandaar uit reizen we naar Segou waar we een dag willen blijven, dan met de bus naar Bamako van waaruit we terug reizen naar Senegal. Ws. zitten we met de kerst in St. Louis.

Een paar van die dingen die je zoal opvallen

Iedereen kent Nederland en roept dan vol enthousiasme ah, veel melk, veel koeien en Ruud van Nistelrooij Overal, en dan bedoel ik echt overal is mayonaise en het befaamde maggiblokje te koop Op elk menu staat patat en dan bestellen wij er mayo bij en dat wordt dan weer vreemd gevonden... In elk hotel schone, hele handdoeken en toiletpapier van goede kwaliteit, de reizigers onder jullie zullen het met me eens zijn dat zeer bijzonder is Behalve in Bamako zijn nergens kranten te koop
En... heb ik met een reizigster uit Nederland mijn Segou boeken voor Het Zandkasteel kunnen ruilen, dus dat is lezen bij het zwembad

Dit was ie dan weer, Jan zit geduldig buiten op de stoep te wachten tot ik klaar ben, we gaan zo meteen van weer een mooie zonsondergang genieten.

Heel veel groeten van ons beiden, we hebben het gevoel al maanden onderweg te zijn.

Ada en Jan

******

(Deel V) Het festival van de Geiten

Bonjour uit Bamako,

Nee, hier weinig kerstsferen, af en toe een kitscherige kerstboom, een palmboom met een oude slinger om, of een stoffig houten beeld versierd met een eenzame slinger. Nee, wij hebben net het festival van de Geiten achter de rug, een belangrijk islamitisch feest waarbij men Abraham gedenkt die bereid was om zijn zoon te offeren. Het hele leven lag zo,n beetje plat terwijl ik mij had verheugd op internet... De mensen hadden hun nieuwste kleren aan de meisjes hadden schitterende creaties gemaakt van hun haar. Alleen worden er meer schapen dan geiten geslacht, waar we verder niets van mee hebben gekregen omdat alles op het eigen erf gebeurd. Wel veel doffe knallen van goedkoop vuurwerk, en eindelose oproepen toto gebed, en als iedereen nu op dezelfde tijd die oproep deed.... Had je net de ene gehad begon de andere weer Grrr. Op onze rit van Mopti naar Segou heeft onze bus hier ook een bijdrage aangeleverd door pardoes een schaap morsdood te rijden. Ik moet zeggen dat een dood schaap meer stuitert dan een dode kip. We hebben twee prachtige dagen door het Dogon gebied getrokken, een hoogtepunt, delen gelopen en zelfs een deel op een ezelskar [bleek geen ezel zoals beloofd maar een stevige os] en daar heb ik me heerlijk op laten vervoeren, Jan vond het niet kunnen en die heeft tot verdriet van onze gids de 8 km gelopen en tja, toen moest hij ook wel op zijn slippertjes meelopen... Prachtig, op de platte wagen en maar om me heen kijken naar de grote rotswand waar nog woningen van de Dogon en graven van de Tellem mensen te zien waren, waar de Tellem zijn gebleven dat weet niemand [volgens de Dogon konden deze kleine mensen vliegen...]. De Dogon dorpjes zijn zo uit een zendingskalender gehaald, voorraadschuren met een punten rietmuts, platte woningen waar de mensen wonen. Veel mensen hangen een mix van christendom, islam en anamisme aan, de geesten zijn nooit ver uit de buurt en bijgeloof en voorouderverering zijn altijd aanwezig. Een hele wonderlijke wereld waar we ook een nacht overnacht hebben in het Dogon dorp Ende, waar we weer in de buitenlucht hebben geslapen. Je voelt je er gewoon erg veilig.

Vandaag zijn we na 2 dagen Segou aangekomen in Bamako waar... we maandag op het vliegtuig stappen naar Dakar, we willen niet weer 2 dagen in de bus zitten omdat we natuurlijk in het begin al 4 dagen zijn kwijtgeraakt, en we hopen dan dinsdag door te reizen naar Saint Louis om daar de kerst door te brengen, dus Joep we komen niet in jouw woonplaatst tot onze spijt, maar jij zult als geen ander weten hoe de dingen in Afrika werken.
Wil je mij nog even laten weten of ik het boek voor jou in Via Via in Joff achter kan laten?

Jullie ziin weer op de hoogte, het heeft iets langer geduurd dan normaal maar dat was de schuld van de Geiten...

Lieve mensen, allemaal heel hartelijk dank voor de mails, we wensen jullie gezellige en warme kerstdagen, wij genieten van alles om ons heen en aan de zon nooit geen gebrek, elke dag gegarandeerd minimaal 30 graden en blauwe luchten, het regent nooit in deze tijd van het jaar.

Ada en Jan

******

(Deel VI) Met de taxi-sept en in de pinasse

Bonjour, voor het laatst uit Senegal,

Vanmiddag na een enerverende rit teruggekomen in Joff, in het Via Via hotel waar we ook begonnen zijn, vanuit Saint Louis waar we de kerstdagen heel relaxed hebben doorgebracht. Deze stad deed ons veel denken aan het eiland Goree dat we op een van de eerste dagen [toen we nog op de bagage zaten te wachten] dat we hier waren hebben bezocht. Fraaie koloniale gebouwen uit de Franse tijd, een zeer ontspannen sfeer, weinig verkeer en een zeer leuk pension waar we bij toeval terechtkwamen. Een Belgische vrouw en haar zoon wonen en werken hier al 6 jaar en hebben een bijzonder sfeervol pension opgebouwd waar we 3 dagen zijn gebleven. In de taxi sept vertrokken en daar ook vandaag weer mee teruggekomen, een taxi sept is een oude Pegot 405 waar naast de chauffer ruimte is, nou ja niet te veel ruimte hoor, voor 7 passagiers. Zogauw deze gevonden zijn vertrekt de taxi. Een prima manier van vervoer, vooral als dan voordat we in de file kwamen er iemand uitstapt waar we net drie uur klem mee hadden gezeten , dan waardeer je zo'n ritje nog meer.
In Saint Louis hebben we een trip gemaakt naar het Djoubt Nat. Park waar een kolonie van 20.000 pelikanen leven, in een pinasse over het water, prachtig gezicht, zelfs nog een gigagrote krokodil gezien, een paar baby krokodillen, en op de oever nog een grappige wrattenzwijnfamilie. Een pinasse is een boot met motor, en vanuit de pinasse was het zeer aangenaam kijken. Morgenvroeg maken we onze laatste excursie naar het Lac Rose, een groot meer dat door het aanwezige zout helemaal roze is gekleurd, tevens is dit meer het eindpunt van Parijs-Dakar. Een evenement waar de meningen hier zeer verdeeld over zijn, voor sommigen brengt het veel geld in het laatje en anderen verliezen hun kinderen omdat er nogal wat ongelukken gebeuren.

Van Lies hebben we een heel pak tekeningen gekregen die de kinderen van haar opvangcentrum, op ons verzoek, hebben gemaakt. Ze hadden het prachtig gevonden en ik heb een hele cd-rom gekregen met foto,s van de kinderen terwijl we aan het kleuren en tekenen waren. Vooral leuk om te zien dat zij, uiteraard, een hele andere belevingswereld hebben dan de kinderen bij ons. We hopen het allemaal te laten zien tijdens onze dia-avond, want Jan heeft natuurlijk erg veel dia's gemaakt.

Nog een paar losse flodders:

Lop een plank in een van de hotel kamers ligen de horens van een geit ik koop een T-shirt dat ik vervolgens laat liggen, ik sta alweer bij het busstation, komt er iemand aanrennen met het shirt. Jan koopt een broek en blouse, we komen de volgende dag bijzelfde winkel, komt de vrouw direct naar ons toelopen met 2000 CFA die ze de dag ervoor per ongeluk teveel had berekend...

en hebben we beiden een gris-gris gekocht, een leren buideltje dat gevuld is met... geen idee, maar het brengt ons geluk, dus...

Zo dit was het dan weer voor deze reis, bij thuiskomst zal ik enkele foto's mailen, het mag duidelijk zijn dat we weer een boeiende reis met alles er op en er an hebben gemaakt.

Heel veel liefs vanuit een heerlijk warm Afrika,

Ada en Jan

******

Namibië 2006

 

 

 

Op 23 juli 2004 vertrekken Jan en Ada voor drie weken naar Uganda en Rwanda. In Kampala krijgen ze van Amos, die ze in 2001 in Uganda hebben ontmoet, de beschikking over een prima 4WD auto met een chauffeur en dan hebben ze ruim 2 weken de tijd om een een stukje van Uganda en Rwanda te ontdekken. Ook wil Jan in Rwanda weer op zoek naar de magnifieke berggorilla's Ada vond die ene tracking in 2001 voldoende...
Over deze reis zal geen boek verschijnen, wel wil Ada graag enkele reisverhalen voor reismagazines schrijven!

 

******

Kabale in Uganda, 3 jaar later

 

 

Vanmiddag zijn we aangekomen in Kabale waar we 3 jaar geleden waren toen we 25 jaar waren getrouwd, toen in een super de luxe hotel. Nu liggen de zaken wat anders en slapen we in een prima hotel van ongeveer 10 euro, maar de lakens zijn schoon en het douchewater is heet.

Morgen vertrekken we om 7 uur naar Rwanda, vandaf de grens is het ongeveer 2 en een half uur rijden maar dan hopen we toch in het Kabarihuis te zijn, waar men ons verwacht. We kijken er erg naar uit en hopen dat de grote koffer met inhoud in de smaak zal vallen. In een volgende mail hopen we jullie daar uitgebreid verslag van te doen.

De laatste dagen doorgebracht op de camping van het Queen Elizabeth park waar de wrattenzwijnen als grasmaaiers het gras kort houden, oerlelijke maraboes het afval uit de bakken trekken en waar het Jan nog steeds niet is gelukt om dat ene rode vogeltje, waar hij al vanaf 1999 op jaagt, op de dia te krijgen. Maar goed, in Rwanda wemelt het ook van de vogels.

We hebben erg veel wild gezien, 3 leeuwen waarvan een met een rare poot. honderd olifanten, vele buffels, allerlei bokken, bushpigs, prachtige vogels, en Ugandese kobben etc.

Even een impressie vanaf onze camping. Gisteravond stonden we te kijken op de camping naar een jongetje dat bovenop een oude kruiwagen stond en met zijn handjes door het afval zat te roeren, hij zong er een lief liedje bij, zonder met ons hoofd te moeten draaien, zagen we een kok met spierwitte kokmuts, sloofje voor een 3 gangen menu voor te bereiden voor een 8 tal gasten. Zij kamperen in super de luxe tenten die uiteraard door het personeel worden opgezet, voor elke tent een wasbak en een handdoek die in kleur bij de tent past. Ook hebben ze hun eigen douches meegenomen en 6 man personeel...

Jan heeft samen met de jongen lekker zitten smullen van enkele dropjes! Uganda blijft je verbazen en we vermaken ons uitstekend.

Zo dit was ie weer, de volgende mail zal vermoedelijk uit Rwanda komen, het land van de duizend heuvels en vulkanen maar ik kan bijna alleen maar aan de genocide denken van 1994 en met die beelden nog op ons netvlies is het niet voor te stellen dat wij daar een week vakantie zullen houden.

Jullie horen van ons.

Ada en Jan

******

 

 

Aan de opmaak kunnen jullie wel zien dat we een snelle computer hebben gevonden! We zijn een uur geleden aangekomen in Mbarara in Uganda nadat we een kleine week in Rwanda zijn we geweest. Wat is Rwanda een prachtig land en wat een ongelofelijke aardige bevolking. We voelden ons echt ' karibu' wat welkom betekent. Ons bezoek aan het Karibihuis in Karabonde was meer dan hartverwarmend. Als Willem-Alexander en Maxima werden we binnengehaald met tromgeroffel en ruim 40 stralende gezichten die naar ons bezoek hadden uitgekeken. De koffer met inhoud is overhandigd (daarvoor in de plaats nemen we ruim 8 kilo aan bananenkaarten mee die hier door Marjan en Irene worden verkocht). We hebben een rondleiding gehad, lekker gegeten met elkaar, we hebben de jongens op een flesje fris bij het eten getrakteerd en een aantal jongens heeft voor ons een schitterende acrobatiekvoorstelling gegeven. Nooit geweten dat je zoveel kunt doen met een zeer oud rafelig matras en oude autoband!!

Jan heeft een meer dan perfect G-dag gehad en heeft ruim 2 filmpjes volgeschoten van zilverruggen, schattige gorillababy's etc. We zullen het t.z.t. in Nijverdal allemaal zien.

De laatste 2 dagen hebben we ons reisschema omgegooid en hebben 2 dagen aan het prachtige Kivumeer gestaan, helaas ook bekend door enkele van de gruwelijkste slachtingen van de genocide. Meer dan indrukwekkend, maar dat ik (Ada) gisteren bij het voetbalstadion over een dijbeenbot ben gestapt, dat was een ervaring die ik had kunnen missen. Het genocidenmuseum in Kigali was zo indrukwekkend dat Jan en ik daar bijna 2 uur hebben rondgelopen en zijn rondgeleid door een overlevende. Rwanda; een ongelofelijk warm, vriendelijk land, waar de recente geschiedenis je iedere keer weer overkomt.

Morgen naar Lake Mburo en woensdag naar Kampala waar we om 5 uur een afspraak hebben met Agnes om ergens te gaan eten.

Warme groeten uit een fascinerend werelddeel.

Ada & Jan