Azië
Laos & Cambodja
Wij gaan naar Azië… maar omdat Azië erg groot is en wij ‘maar’ vijf weken de tijd hebben moeten er keuzes gemaakt worden. Toen Jan en ik in 1998 in Vietnam waren, hebben we oprecht genoten van dit prachtig deel van Azië. Vaak werd er tijdens deze reis door andere reizigers tegen ons gezegd: ‘Als jullie Vietnam al zo mooi vinden, zullen jullie helemaal onder de indruk zijn van Laos.’ Deze opmerkingen zijn blijven hangen. Dus op 20 november 2005 vliegen wij met China Airlines naar Bangkok om dezelfde dag nog door te reizen naar Chiang Mai waar we in 1990 ook enkele dagen zijn geweest.
Vanuit het Noorden pakken we dan de slowboot naar Laos, we kunnen bij binnenkomst in dit land een visum kopen voor 30 dollar. We reizen door Laos om vanuit het zuiden van Laos de grens over te steken met Cambodja. Het schijnt dat deze grensovergang weer toegankelijk is...
We komen uiteindelijk weer terug in Bangkok en dan zit het erop... Dat zullen heel wat uurtjes in de bus worden...
Natuurlijk hoop ik over deze reis weer een reisboek te schrijven en… omdat dit boek mijn 10e boek zal worden droom ik van een kleurenomslag en kleurenfoto’s in het boek… Uiteraard kunt u tegen die tijd meer informatie vinden op deze website!!
Reisverhalen Azië 2005
Hallo mensen,
't Is dan zover, onze eerste mail uit Thailand, het koninkrijk in Azië. Vandaag hebben we enkele prachtige bergvolkeren bezocht die overal in het Noorden van dit land wonen. Voor de liefhebber en de kenner, we hebben de Mien, Akha en de Lisu mensen bezocht. We wilden wel naar de Longneck mensen maar hadden ernstige twijfels over een bezoek een deze mensen. Gisteren hebben we het Hilltribe museum in Chiang Rai bezocht en daar werden onze twijfels bevestigd. Het schijnt dat een snode zakenman deze vrouwen uit Birma heeft gesmokkeld voor lering en vermaak van de toerist. De vrouwen komen amper het dorp uit. Longneck mensen, en dan de vrouwen, zijn bekend om de vele ringen die de dames om hun nek dragen. Hierdoor krijgen ze een extreem lange nek, niet doordat de nek wordt uitgerekt maar doordat de schouders, en dan met name de sleutelbenen naar beneden worden gedrukt. Zouden de vrouwen de ringen afdoen, dan zou hun hoofd knikken... We hebben ze niet bezocht. Maar dat doet natuurlijk niets af dan we vandaag een leuke en leerzame dag hebben gehad, de mensen zijn natuurlijk ingesteld op toeristen, Jan heeft mooie foto's kunnen maken en natuurlijk teveel souvenirs gekocht. De kinderen zijn allemaal hartveroverend met hun bruine ogen en verlegen glimlachjes.
Even een terugblik: Onze reis is begonnen in Chiang Mai, waar we 15 jaar geleden ook zijn geweest, we hebben daar herinneringen opgehaald, vooral het bezoek aan de Doi Suthep Wat was toen en nu een hoogtepunt. Ook monniken gaan met hun tijd mee en bellen volop mobiel en maken digitale foto's van alles en nog wat, grappig om te zien. In en om de tempels in Thailand is het bijna allemaal bladgoud wat er blinkt, in Nederland zouden we het een en al kitch vinden maar onder de tropenzon doet het schitterend aan.
Gisteren zijn we hier in Chiang Rai aangekomen. Morgen gaat het dan richting Laos waar we w.s. 15 dagen zullen blijven voordat we verder trekken naar Cambodja.
Reizen door Thailand, betekent reizen over goede wegen, vriendelijke mensen ontmoeten, elke dag heerlijk eten, douchen met warm water en slapen onder schone lakens. We zijn het ook wel eens anders gewend...
Zo, een eerste indruk uit het land van de glimlach, de volgende mail zal ergens uit Laos komen.
Jan en Ada
******
Hallo mensen,
Hierbij dus deel 2 van Jan en Ada in Azië.
Reizend door landen zoals Laos realiseer je je iedere keer weer hoe ongelofelijk belangrijk toerisme voor 3e wereldlanden is. Vooral mensen die op eigen houtje reizen en bijna al hun geld bij de man of de vrouw in de straat uitgeven. We slapen in gueshouses van de Laotiaan, kopen ons broodje in de morgen bij de vrouw in de straat en eten 's avonds in een lokaal restaurant.
Vanuit hetschitterende Luang Prabang waar de straten oranje kleuren van de vele monniken, de tempels overdonderend zijn in al hun pracht en praal en de nachtmarkt er eentje is waar je bijna in elke kraam wel iets wilt kopen. De vrouwen maken de prachtigste dingen, alles in bijna allemaal handwerk. Onder spaarzame lamper wordt er volop geborduurd. Natuurlijk willen ze dolgraag iets verkopen maar opdringen is er niet bij. Koop je niets, er wordt vriendelijk naar je geglimlacht. Natuurlijk kopen wij wel wat, een T-shirt kost 2 dollar, en een leuk fotomapje kost 1 dollar. Je moet jezelf juist de beperking opleggen om niet teveel te kopen, zo goedkoop is het hier.
Gisteren hebben we een hele bijzondere leuke dag gehad in de Valkte der kruiken, zeer tot de verbeelding sprekende terreinen waar twee tot drieduizend jaar geleden enorme kannen en kruiken zijn neergelegd. Sommige wegen tonnen en zijn ruim 2,5 meter hoog. Niemand die precies weet hoe het zit en dat spreekt natuurlijk tot de verbeelding en zorgt voor de wildste fantasieverhalen, te vergelijke met Stonehenge in Engeland en de beelden van Paaseiland. We hebben deze kruiken bezocht in het gezelschap van 2 bijzondere reislustige dames uit Nederland, een dame was de 70 ruim gepasseerd en samen reizen ze ook met rugzak en met de bus rond. Heel bemoedigend om dit te zien.
Vandaag met debus, ruim 6 uur, vertrokken naar het backpackersparadijs Vang Vieng waar het bijzonder goed toeven is. De omgeving is van een overweldigende schoonheid, het Karstgebergte lijkt soms wel vijfdimensionaal, de weg slingert erdoor heen en voor de misselijke buspassagier deelt het hulpje van de chauffeur op vezoek kontzakjes uit. Gelukkig is ons deze afgang gespaard gebleven... Morgen willen we een motor huren en de omgeving verkennen, lekker in ons eigen tempo en stoppen waar we maar willen en waar onze enige zorg is ' verbranden we niet te veel?'.
Jan & Ada
******
Hallo mensen,
Hier dan ons 3e verslag.
Afgelopen zondag (11 dec.) zijn we aangekomen in het koningrijk Cambodja nadat we een paar dagen in het zuiden van Laos, Pakse, hebben doorgebracht. In dit gebied hebben we en tripje van 2 dagen gemaakt door het Bolovenplateau, een van de armste gebieden van Laos dat heel wat te verduren heeft gehad van Amerikaanse bombardementen tijdens de Vietnamoorlog. Veel mensen weten dit niet maar in Laos zijn tijdens deze oorlog meer bommen gevallen dan in de Twwede Wereldoorlog in Europa, per inwoner 500 kilo! Nog steeds te zien aan de bommenkraters die we overal tegenkwamen. Maar het is een prachtig gebied vol met watervallen, slingerwegen, vriendelijke mensen en zelfs een olifant waar we een ritje op hebben gemaakt. Ik moet zeggen dat de wereld vanaf een rug van zo'n dikhuid er toch iets anders uitziet... en we voelden ons heel bijzonder om over de kop van het beest op zo'n wiebelend stoeltje te gaan zitten. Je bent natuurlijk bang om zo'n dier pijn te doen, maar zij had een huid van leer en kon wel tegen een stootje... Inmiddels hebben we heel wat vormen van vervoer gehad en het was een hele overgang om de volgende dag met het vliegtuig naar Cambodja te gaan, heel wat hoger en heel wat sneller.
Inmiddels hebben we 3 dagen genoten van de overrompelende en overdonderende wereld van het tempelcomplex Angkor Wat; ruim 1000 jaar geleden heeft de Khmerbevolking bijna 300 tempels gebouwd waarvan wij er ruim 10 hebben gezien. Het is niet te bevatten dat mensenhanden dit hebben kunnen bouwen. Uren hebben we rondgelopen en genoten van immensen gebouwen, indrukkwekkenden beelden, fijne reliefs in de muren waar hele verhalen in zijn afgebeeld, met handen en voeten geklauterd over smalle steile trappen en dat allemaal overgoten met een heerlijke zon. Wat dat betreft kunnen we elke dag de korte broek aan, we hoeven geen weerbericht te luisteren: het is gerwoon altijd mooi weer in deze tijd van het jaar. Hoewel de Cambodjaan daar anders overdenkt, die vind het toch wel erg frisjes en trekt graag een jas en zelfs handschoenen aan... terwijl de toerist denkt 'van mij mogen de wolken wel even voor de zon komen...'. December behoort namelijk tot een van de koudste maanden van het jaar!
Morgen naar de hoofdstad Phnom Penh en daar gaan we zeker de beruchte Killing Fields bezoeken, de inktzwarte bladzijde uit de recente geschiedenis van dit land. Daarover de volgende keer meer.
Hartelijke groet uit een prachtig land,
Ada en Jan
******
Hier is ie dan weer ons 4e en laatste verslag uit Azie.
De cirkel is rond, ruim 5 weken geleden zijn we begonnen in Bangkok en sinds kerstavond zijn we terug in Bangkok waar het uitermaate vreemd kerst vieren is. Maar eerst een terugblik.
In Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja zijn we een paar dagen geweest en hebben daar o.a. het museum bezocht dan ooit een school was en tijdens het Plo Pot regime een van de wreedste gevangenissen die ooit hebben bestaan. Duizenden mensen zijn hier gemarteld en verhoord waaronder veel kinderen en vrouwen die geen enkel benul hadden wat er van hen werd verwacht. Toen Cambodja door de Vietnamnezen werd bevrijd heeft men besloten om deze school te laten staan zoals men die toen aantrof opdat de wereld kenneis kon nemen van het afschuwelijke Pol Pot regime en ik moet zeggen wat een afgrijselijk gebouw met een ronduit angstaanjagende sfeer waar ik niet graag in mijn eentje rond zou lopen. Daarna in een tuc-tuc naar de beruchte Killing Fields waar de gevangenen uiteindelijk werden vermoord. De bekende film The Killing Fields is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal uit deze periode. Veel massagraven waar je uit moet kijken om niet op botten en kleren van de vermoorde mensen te stappen. Heel bizar mar voor ons toch iets dat je gezien moet hebben als je door dit land reist.
Na deze trip was het oprecht genieten van de natuur en de minderheden in het Ratanakirigebied waar we vanuit de hoofdstad naartioe zijn gevlogen. Heerlijk slapen in een schattig houten huisje in de jungle waar je in de morgen wakker wordt van alle tropische geluiden i.p.v. het verkeer. Met de bus, in 2 dagen,terug naar Phnom Penh waar we de volgende dag op de bus naar Bangkok zijn gestapt. Klinkt makkelijk maar was toch een rit van 15 uur die prima te doen was want er is altijd zoveel te zien. Varkens achterop een motor, massa's schoolkinderen in hun blauw-witte uniformen, vrachtwagens zo zwaar beladen dat ik zeker weet 'dit gaat niet goed' maar gaat uiteindelijk (bijna) altijd goed, 6 mensen op een motor en een fanatieke toeterende buschauffeur die veel medeweggebruikers de stuipen op het lijf joeg. Vijftien uur in de bus is geen aanslag op je billen maar op je oren, non stop onbegrijpelijke karaokemuziek afgewisseld met zoetiige films in voor ons onbegrijpelijke talen, voeg daarbij de schelle claxon en dan ben je uiteindelijk toch wel blij wanneer je in Bangkok bent, een hele andere kakefonie van geluiden.
Vandaag, 2e kerstdag, is het onze laatste dag en hebben we alle tijd om uitgebreid te winkelen en dat is geen straf in deze stad waar werkelijk alles te koop is voor zeer lage prijzen. Prachtige souvenirs, merkkleding, horloges, veel sieraden en schoenen. Vannacht vertrekken we om half 3 en hopen dinsdag vroeg in de ochtend op Schiphol te landen.
Vanuit het Verre Oosten alvast een heel gelukkig en reislustig 2006 toegewenst.
Jan en Ada